Vanmorgen voelt Pieter zich wel iets beter maar nog geen puf om wat te ondernemen. Marije gaat weer alleen op stap. De rondjes worden steeds grotere en ze heeft nu bijna het hele stadje gezien. Het lijkt groot maar eigenlijk loop je er ook zo weer uit. Het is een zonnige dag en best aantrekkelijk om het platteland op te lopen. Onderweg zijn de mensen nog verbaasder dan anders. Bij een huis zijn ze kacheltjes aan het maken waarop gekookt wordt. Als Marije even blijft kijken wordt ze aangesproken. Na de standaard uitleg van dat ze geen chinees spreekt en uit Nederland komt, krijgt ze een stoel aangeboden. Er is ook een kleine medische post en het meisje die hier de 'dokter' is, vindt het leuk om te babbelen. Ze vraagt of we de uitgehouwen beelden, waar Anyue bekend om is, al hebben gezien. Dat is niet zo, ze biedt aan om ze te laten zien. En dus gaat Marije samen met Wen Yan opstap.

 

We lopen terug naar het stadje en gaan eerst wat lunchen. Daarna lopen we naar de andere kant van het stadje. Het is ruim een half uur lopen, een kleine heuvel. Dan zien we een tempel, deze is een paar jaar geleden nieuw gebouwd en het gebouw is opgedragen aan een belangrijke wiskundige. Daarachter zijn de uitgehouwen beelden. Sommige heel erg oud, 7 meter hoog en andere zijn nieuw gemaakt. Een liggende boedha is een replica van een beeld wat elders in de omgeving in het echt te zien is. De gesprekken met Wen Yan zijn minimaal maar ze is erg vriendelijk en vindt het erg leuk om samen rond te lopen. We nemen een taxi terug naar het stadje. Marije vraagt haar adres om later wat gemaakte foto's op te sturen.

 

's Avonds voelt Pieter zich wel iets lekkerder, een echt avondmens, en we gaan samen een boodschapje doen en een rondje lopen. En we eten een hapje in een restaurantje tegenover het hotel. Het ziet er allemaal wat minder mooi uit maar het eten is lekker!

 

 

De buik van Pieter wil niet rustig worden. We besluiten om een dokter op te zoeken om het even te laten controleren, voor zover als mogelijk. Met behulp van een meisje van de receptie gaan we naar het ziekenhuis. Het is 5 minuten wandelen wat wel te doen is voor Pieter. In het ziekenhuis moeten we eerst een receptenpapiertje kopen voor 1,5 yuan. Daarna zoekt het meisje van het hotel de juiste dokter op. Helaas spreekt deze geen engels, maar het meisje doet haar best om alles te vertalen. Verder komen we een heel eind met de woordenboekjes. De dokter geeft aan dat het niet ernstig is, en met behulp van wat medicijnen moet het binnen 2 a 3 dagen beter zijn. En anders moeten we terug komen.

 

's Middags gaat Marije nog een rondje lopen door het stadje. Zoiets is toch best grappig. Allereerst de reacties van de mensen zelf, sommige zijn heel erg verbaasd, andere moeten lachen of roepen spontaan hallo. Hallo en bye bye... een enorme woordenschat... In Anyue zijn relatief veel beautysalons, wel een aantrekkelijke gedachten... Als Marije langs een shopje loopt, wordt ze uitgenodigd om naar binnen te gaan. Helaas is er niemand die engels spreekt. Er komen wel allemaal studieboeken naar voren en er worden zinnen opgelezen. Maar echt een gesprek is ingewikkeld. Voor 40 yuan kan ze een gezichtsmassage krijgen. Een leuke manier om de middag door te komen... Het blijkt bijna 2 uur te duren: gezicht, hals, nek, hoofd, schouders, armen en handen. Alles komt aan de beurt. En een lekker maskertje en andere smeersels... heerlijk genieten. Na afloop vraagt de eigenares of Marije de volgende dag terug wil komen om een foto te laten maken... dat is goed.

Helaas, Pieter voelt zich niet beter en vertoeft nog een dagje in bed. Marije gaat verder met het stadje verkennen. Achter wat flats is een kleine Pagoda te zien. Het moet op een heuveltje liggen maar de ingang is niet te vinden. Het blijkt helemaal ingesloten te liggen tussen de flats en via wat aparte trappetjes tussen de flats door, vindt ze de ingang. De pagoda is oud en lijkt bewoond door een ouder echtpaar: de was hangt te drogen en aan een touw, vastgebonden aan de pilaren rond de pagoda, hangt wat groente te drogen..

 

Als Marije weer naar beneden loopt wordt ze aangesproken door twee jongens, 11 en 12 jaar. Ze spreken aardig engels en hebben hun vragen klaar. Wat vind je van china? Wat vind je van Anyue? Wat vind je lekker om te eten? etc. De jongste van het stel nodigt Marije uit om mee te gaan naar huis, zodat zij zijn zus kan ontmoeten.. Hij woont in de flat achter de pagoda. Marije loopt mee naar de flat: hier wonen vader, oma, een oudere zus met klein kind en de jongen met zijn zusje. Het is simpel maar schoon enverzorgd. Iedereen is helemaal verbaasd en verheugd, dit is te mooi om waar te zijn. Er wordt van alles aangeboden om te eten maar Marije houdt het bij pinda's en walnoten. Het is moeilijk in te schatten hoe 'safe' het is om met een locaal gezin mee te eten. Na het eten willen ze heel graag naar een fotoshop: zodat de kinderen op school kunnen vertellen (en bewijzen) dat ze bezoek hebben gehad van een Westerling... je voelt je net een popster..

 

's Middags gaat Marije naar een tempel vlak achter het hotel. Het plein is vol met slenterende mensen. In de tempel blijkt een theetuin te zijn waar mensen gezellig spelletjes zitten te spelen, te breien of te kletsen. Op de terug weg koopt Marije een suikervogel: gemaakt van caramel door een mannetje op straat. Het ziet er erg kunstig uit. Pieter zal het niet opeten maar wel het is wel mooi om naar te kijken.

 

We hebben lekker geslapen in onze luxe bedjes... alleen Pieter voelt zich niet lekker. We staan wel op en gaan het chinese ontbijt proberen. Het ziet er goed verzorgd uit maar het blijft een feit: we kunnen er moeilijk aan wennen. De chinezen eten eigenlijk 3 keer per dag warm... We nemen wat herkenbare broodjes en vragen om wat thee.

 

Terug in de hotelkamer besluit Pieter te gaan liggen. We hopen dat het snel beter gaat. Marije gaat het stadje verkennen. De site wat bijwerken en wat shoppen. Ze komt VCD's tegen, films, in het engels, die we kunnen afspelen met behulp van de CD-brander... , erg multi-functioneel. 's Middags kijken we dus een filmpje. 's Avonds gaat Marije alleen in het hotel eten. Gisteren was het eten redelijk maar vandaag is het drie keer niks. De manager die engels spreekt, heeft zelf geholpen met de bestelling maar de creativiteit van de kok is duidelijk op. Het gesprek wat Marije met de manager heeft, is wel interessant. Het gaat over haar leven en carriere. Het is een vrouw van 38, getrouwd en een zoontje van 8. Een tweede kindje is te duur, als je ze een goede opleiding wil geven. Ze is 17 jaar geleden begonnen als kamermeisje in het hotel en heeft zichzelf engels geleerd. Ze verdient nu 800 yuan per maand, en werkt 6 a 7 dagen in de week. De kamermeisjes en de bedienden van het restaurant verdienen ongeveer 200 yuan... niet veel dus. Tja, de verschillen zijn enorm.

Als we de wekker van half 8 uit zetten horen we buiten veel kinderen. Het blijkt dat onze kamer grenst aan een schoolplein. We staan erg rustig op en pakken de fietsen onder belangstelling van een grote groep peuters.

Ook vandaag is het nog steeds koud en dat terwijl we gehoopt hadden dat het zuiden van China warmer zou zijn. Het landschap is nog steeds erg groen en dat doet ons erg goed, het is heerlijk om daar tussen door te mogen fietsen. Wat ons vandaag ook weer opvalt is dat erg veel mensen in kleine caffetjes (open lucht natuurlijk) aan het Mahjongen en kaarten zijn. Het is een leuk gezicht maar geeft wel te denken of die mensen niet moeten werken (een fijne westerse gedachte :-).

We stoppen langs de weg voor de meegenomen lunch op een soort platteau. De vrouw van het huis dichtbij komt ons al etent bewonderen. Helaas heeft ze oog problemen en kan ze niet lezen. De communicatie stopt dus   met glimlachen wederzijds.

Als we aankomen in Anyue blijkt het een grote stad te zijn met zijn gebruiken. Als we een aan winkeleigenaar vragen waar er een hotel is houdt tie een taxi aan, zegt iets tegen de chauffeur en geeft 'm geld en zegt tegen ons dat wij de taxi  moeten volgen. Dat valt niet mee in een stad waar alle taxi's hetzelfde geverfd zijn. Maar we komen inderdaad uit bij een groot hotel. Het ziet er allemaal erg nieuw uit, dat blijkt te kloppen want het is net een maand geleden heropend. Van de engels sprekende manager krijgen we tevens een investerings folder in de handen gedrukt,  dus als er nog iemand wat geld wil investeren in China, we hebben een folder voor je :-).

De kamer is lux en ruikt nog helemaal nieuw. De koks in het bijbehorende restaurant zijn volgens ons ook erg nieuw want van het eten maken ze niet veel.

 

Als we wakker worden merken we meteen dat onze opgebouwde fietslichaam van het eerste gedeelte van de tocht vollledig afgebroken is in de 10 dagen dat we niet gefietst hebben. We voelen alletwee dat we spieren hebben. Vlak na ons wakker worden wordt er op de deur geklopt, het is de chinese jongen die ons nog een brief wil geven, zegt tie. Een kwartier later komt tie terug in vol chinees tenue, chinese hoed en authentice chinese plattelandskleding. Hij wil ons zijn shirt aanbieden als kado maar na veel praten hebben we hem ervan te weten overtuigen dat we al heel blij zijn met de foto's die hij gegeven heeft. We krijgen nog wel twee chinese nieuwjaarskaarten. Omdat we eigenlijk niets hebben om weg te geven, geven we hem een biljet van 5 euro. Als we een uur later afscheid nemen kunnen we gaan douchen. Althans, dat proberen we, zonder succes.

Eenmaal weer op de fiets voelen we hoe koud het is, de gps geeft 8 graden aan. Handschoenen hadden we al aan, maar de muts volgt snel want we merken dat je op de fiets snel afkoelt. Het fietsen is zwaar, eigenlijk om drie redenen bedenken we.

<typolist type="1">

Het is een tweede fietsdag en we zijn weer bezig om aan  het fietsritme te wennen

het is erg heuvelachtig waardoor we veel schakelen en errg veel tempo wisselingen hebben

de kou, we denken dat een lichaam nu extra zijn best moet doen om warm te blijven.

</typolist>

Als we in een stadje stoppen om wat te eten blijken we niet echt een rustig plekje uitgezocht te hebben om te eten. Als we binnen zitten loopt de hele school bij het restuarantje naar binnen. Het staat helemaal vol met chinees pratende kinderen. Als twee meisjes vragen of wij onze namen op papier willen zetten wil opeens iedereen dat. We voelen ons net beroemdheden. Om toch te kunnen eten sta ik op (wat een schrik reactie geeft bij de kinderen gezien mijn lengte) en veeg alle kinderen naar buiten. De eigenaresse heeft het door en blokkeerd vervolgens de weg naar binnen voor de kinderen. Maar we hebben nog geen rust, want de eigenaresse komt nu met allemaal stukjes papier en pennen aanzetten om nog meer namen op de schrijven. Als de school weer begint hebben we rust en kunnen we onze bestelde nassi eten.

De grote plaats waar we vandaag heen wilde fietsen halen we niet dus we besluiten omin Tongjia te stoppen. Het "hotel" is erg basis maar genoeg voor onze moeie lichamen. We kruipen vroeg in onze slaapzakken om het toch weer een beetje warm te krijgen.

 

We gaan vandaag weer fietsen, we hebben er beiden erg veel zin in. Het lijkt alsof we veel ruimte over hebben in de tassen doordat we gister het pakketje hebben weggestuurd. We genieten nog even extra van de muesi met fruit en yoghurt omdat we die voorlopig (waarschijnlijk) niet meer tegen zullen komen.

Het duurt even voordat we uit de stad gefietst zijn omdat ook Chengdu weer een erg grote stad blijkt te zijn. Als we eenmaal aan de rand aankomen valt ons meteen op hoe groen het landschap is. We lunchen in een soort garage, althans zo zou dit gebouw geheten hebben. Het zijn een aantal garage boxen naast elkaar (open) waarin tafels en stoelen staan. Een grote bak noodles met zijn tweeen is meer dan genoeg.

Na de lunch de klim van vandaag zoals we die hebben gezien op de kaart. Het is een mooie tocht, langs allemaal perzikken boomgaarden en dorpjes. Als we weer naar beneden rijden zien we een chinees met een racefiets omhoog fietsen, we zijn hoogst verbaasd, want chinezen fietsen nooit een berg op (ze lopen altijd). Als we zien dat die omdraaid stoppen we om een praatje te maken. De chinees blijkt een jongen van 18 jaar te zijn die al 20 dagen aan het fietsen is, hij heeft al 2000 km afgelegd (daar kunnen wij nog wat van leren). Hij is erg chaotisch en spreekt maar een beetje engels. We krijgen van hem een foto en een armbandje en we geven hem een klompje sleutelhanger. We vervolgen beide onze wegen. Als we echter later in de middag een koekjes-stop houden zien we de chinees weer aan komen fietsen. We zijn verbaasd. Hij geeft aan dat tie met ons wel mee wil fietsen naar Hong Kong. Als wij uitleggen dat we ook nog met een boot over de Yantze rivier gaan varen valt zijn droom in duigen.

We fietsen wel met z'n drieeen naar de volgende grote plaats waar wij willen overnachten. Als we aan een groep schoolkinderen vragen waar een hotel is is het duidelijk, bij het eerste kruispunt rechts. Maar als we daar fietsen zien we geen hotel. Bij navraag worden we verwezen naar een loods vol dozen met motoren. Als we aan komen fietsen komt er een vrouw naar buiten en inderdaad, het is een hotel. We krijgen een kamer met een heus twee persoons bed.

Voor het eten worden we door de man van het hotel meegenomen naar een eettentje waar hij buiten blijft wachten. We eten gerookte kip, spinzie en bloemkool, erg lekker en allemaal vers klaar gemaakt.

 

We slapen beide lekker en gaan na het ontbijt beginnen om alle spullen uit te zoeken. Voor Lhasa hadden alleen de meest esentiele spullen meegenomen. Nu halen we alles eruit wat we niet meer nodig denken te hebben en dat wordt best veel. We hebben verschillende verhalen gehoord over het opsturen van spullen, vooral de CD-rom's waar onze foto's op staan kan geweigerd worden. We gaan het proberen. Eerst gaan we nog naar Carrefour, een mega supermarkt waar ze echt, heel echt bruin brood hebben... en nutella... en pindakaas... en zwitserse kaasjes... mmm. Lekker voor onderweg.

 

Bij het postkantoor staan dozen klaar achter de balie. We wijzen de grootste doos aan en vertellen dat we spullen naar NL willen opsturen. Geen probleem. We moeten alles laten zien en alles wordt goedgekeurd... inclusief de CD's. Daarna gaat alles op de weegschaal... 13,5 kilo, oeps... dat is best veel... We vullen nog wat bonnen in en betalen. En nu maar hopen dat het goed aankomt.

 

Na het postkantoor gaan we terug naar het hotel en de fietsen poetsen. De ketting van Pieter is er zo af maar mijn shimano ketting krijgen we minder goed los omdat we de sluitschakel niet kunnen vinden. Dus we nemen een willekeurige. Handig? Het werkt wel. En als we alles in de peut leggen wordt het weer zo goed als nieuw. Daarna uitlekken, er weer opnieuw omleggen en invetten. Alsof we het al jaren doen. :-) Marije gaat nog even internetten en we pakken alle spullen in voor morgen. De kaarten besturen we en daarna gaan we eten in het hotel: pizza. We moeten er weer een uur op wachten maar het is wel heel lekker. 

We hebben een aantal plannen voor vandaag: de bank, naar een speciale outdoorshop, naar een boekwinkel voor kaarten, alle spullen uitzoeken en verdelen in wat we naar huis kunnen sturen en de ketting van de fietsen schoonmaken.... teveel? Daarnaast worden we laat wakker en Marije heeft wat terugslag van gisteren, wat toch een lange dag was. We gaan eerst maar ontbijten en rustig met ons lijstje beginnen. We zien wel hoever we komen.

 

De bank is vlakbij en daar zijn we zo klaar. De outdoorshop vinden we weer maar ze hebben toch minder dan we nog in gedachten hadden en er hangt niet echt iets wat we leuk vinden. De boekshop staat omschreven in de Lonely Planet maar is moeilijk te vinden. Als we wat rond dwalen bij een grote winkelstraat worden we direct aangesproken door twee dames die de orde bewaren. We mogen hier niet met de fietsen komen, zelfs niet aan de hand vasthouden... Pieter zet zijn fiets neer en loopt vlug de straat in, ik doe net alsof ik ze niet snap, glimlach en blijf staan met de fietsen... Maar helaas ook verderop is de boekshop niet te vinden. Na een paar keer vragen vinden we het toch: een enorme winkel waar we fijne kaarten vinden. En we kopen nog een engels leesboek. Als we de winkel uitlopen begint het al schemerig te worden. Het postkantoor gaan we vandaag niet halen. We besluiten nog een dag in Chengdu te blijven.

 

's Avonds gaan we eten bij een restaurantje om de hoek. Het is er megadruk, veel kabaal, rook en damp op de ramen. Het blijkt een 'hotpot' restaurant te zijn. Doordat we nog steeds geen menukaart kunnen lezen, loopt Pieter mee met een bediende langs de tafels. Bij andere gasten wijst ze dingen aan en Pieter zegt ja of nee.. In het midden van de tafel wordt een pan met boullion gezet, boven een gasbrander waar we alles in mogen koken en er dan weer uit vissen met de chopsticks... eetsmakelijk.